Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wrap Up. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wrap Up. Pokaż wszystkie posty

31 sierpnia 2021

Książki miesiąca - sierpień 2021 r.

          Mój sierpień wyszedł wyjątkowo słabo, przeczytałam tylko 5 książek. Z czego jedną czytałam tydzień, co u mnie praktycznie nigdy się nie zdarza. Oczywiście nie mogło się obejść bez jednej powieści w wersji elektronicznej. Tym razem była to kolejna część Mocka.

Ten miesiąc zaczęłam od „Niewidzialnego życia Addie LaRue”, które ma bardzo ładną okładkę i barwione brzegi i na tym można by pozostać, ale niestety We need YA postanowiło zaszaleć i pomalować też strony wewnątrz . Co moim zdaniem nie potrzebnie oszpeciło książkę i jak część osób zauważyła, dodało jej charakter zeszytu do religii. Za to uwielbiam w jaki sposób jest podzielona ta książki i, że każda z tych części zaczyna się od ilustracji dzieła sztuki i jego opisu, które ma potem pewne nawiązanie w treści.

Ocena: 4/5 gwiazdek

Ilustracje w "Niewidzialnym życiu Addie LaRue"

Kolejną książką, którą przeczytała była „Diuna” i jest to zdecydowanie najładniejsza książka jaką w życiu miałam. Jest w twardej, złotej (!) oprawie z wytłoczonym zdobionym „D” na przodzie. Oprócz tego w środku są ilustracje, mapa i kilka dodatków ze słownikiem. Bardzo długo zastanawiał się czy kupić tę powieść, bo bałam się, że mi się nie spodoba. Jednak stwierdzałam, ze nawet jeśli jej nie doczytam, to będę miała piękny tom.

Ocena: 5/5 gwiazdek

Obwoluta "Diuny"

Ilustracje w "Diunie"
"Diuna" pod obwolutą

„Kartoteka”, którą pożyczyłam z biblioteki jest brzydka, co tu więcej mówić. Chociaż tyle, że ma solidne wprowadzenie do dramatu, a na okładce łóżko, jeden z nielicznych rekwizytów użytych do sztuki. Kolory są brzydki, a papier oprawy jest nieprzyjemny.

Ocena: 3,5/5 gwiazdek

W końcu udało mi się też przeczytać „Frankesteina”, na szczęcie kupiłam tę pierwszą wersję, z wprowadzanymi jako przypisy „poprawkami”. Oprócz tego wydawnictwo Vesper wydało tę książkę w matowej okładce z ilustracjami. Na końcu czeka na czytelnia niespodzianka z trzema krótki opowiadaniami grozy.

Ocena: 5/5 gwiazdek

Ilustracje w "Frankensteinie"

29 lipca 2021

Książki miesiąca - lipiec 2021 r.

Jak wam idzie czytanie w wakacje? Przeczytaliście więcej niż w miesiące szkolne?
Ja w sumie nie. Miałam nadzieję, że pobije mój rekord ze stycznia i przeczytam 10 książek, ale utrzymałam swoją średnią.

"Zamiana" Beth O'Leary była pierwszą książką, którą przeczytałam w lipcu, ale była ona na czytniku, dlatego nie będę jej oceniać.

Potem przeczytałam jedną z najładniej wydanych książek jakie mam na półce, czyli "Winterwood". Ma ona twardą oprawę, ale tak zrobioną jak, na przykład "Małe kobietki" wydawnictwa MG, a w niej srebrne żłobienia w kształcie zimowego lasu, dokładnie takie same jak na obwolucie. Dodatkowo książka ma wyróżnione strony, poświęcone księdze czarów, na których też są drobne ilustracje. Każdy rozdział zaczyna się od grafiki księżyca. Całość tworzy klimat tego wydania i bardzo pasuje do fabuły.

Ocena: 5/5 gwiazdek

"STAGS" niczym szczególnym się nie wyróżnia. W dodatku ma błąd ortograficzny.

Ocena: 2,5/5 gwiazdek


W tym miesiącu przeczytałam aż 3 książki, na których występowała ilustracja człowieka. Pierwszą z nich był reportaż o "Klu Klux Klanie", więc na okładce jest zdjęcie dziecka w stroju Klanu. Nie przepadam za tego typu wydaniami szczególnie kiedy jest to zdjęcie, a nie grafika. Dodatkowo ta książka ma białe strony.

Ocena: 2,5/5 gwiazdek

Dwie pozostałe miały graficzne okładki. Obie bardzo się wyróżniają. "Silna" ma trochę niepokojącą grafikę okładkową, z kobietą, która zerka a czytelnika spode łba. Kontrastem do tego są ciepłe kolory, których zawsze mało na mojej półce – większość moich książek ma niebieskie odcienie. Minusem tej książki są wolne przestrzenie na stronach, których jest naprawdę wiele, jak na taką cienką książkę.

Ocena: 4/5 gwiazdek

"Moja siostra morduje seryjnie" ma krzykliwy zielony kolor napisu, który od razu rzuza się w oczy. Fajnym zabiegiem jest lekkie rozbryźnięcie napisu, jakby to była rozlana krew. Oprócz tego ilustracja na okładce nawiązuje do historii, tak samo wybielcz i rękawiczki z drugiej strony. Niestety ma ona opis na skrzydełku, a rekomendacje z tyłu. Tak samo jak „Silna” ma ona bardom dużo wolnej przestrzenni.

Ocena: 3,5/5 gwiazdek


Mam też nadzieję, że uda mi się w tym miesiącu przeczytać "Anonimowych heretyków".

03 lipca 2021

Książki miesiąca - czerwiec 2021 r.

           Pół roku już za nami! Przyznam, że nie spodziewałam się, że uda mi się tak dużo przeczytać do tej pory, a w tym miesiącu szczególnie. Chociaż myślę, że zasługą tego był maraton z literaturą dziecięcą. Z drugiej strony oprócz takich cienkich książek przeczytał też „Chłopów”. Ale do rzeczy, znowu przyszła pora na ocenienie okładek.

Niestety pierwszą książkę jaką przeczytałam, czyli „Pomylony narzeczony” musiałam już oddać do biblioteki, a zapomniałam wcześniej zrobić zdjęcie. Bardzo lubię jak jest wydawana ta seria, zasługą tego są piękne ilustracje Magdy Wosik. Czcionka jest naprawdę duża, w sam raz dla tych, którzy dopiero zaczynają samodzielnie czytać.

Ocena: 5/5 gwiazdek

„Lwowska kołysanka” ma tak bardzo niedopasowaną i brzydką okładkę. Przez to wydaje się, że to jakiś modny wojenny romans, a tak nie jest. Przynajmniej kolorystka jest taka delikatna i ładna. Tak samo jak czcionka, która jest taka sama z tyłu i w środku. Na jednym ze skrzydełek jest zdjęcie autorki i kilka zdań o niej.

Ocena: 3,75/5 gwiazdek

„Śmierć w światłach rampy” to kolejna książka z niebieską okładką do kompletu. Zastanawiam się czemu jest ich tak dużo. Ta seria ma taki dziwny nieforemny format i białe strony. To jest największy minus tej książki, ilustracje, jak zawsze nawiązują do fabuły i oczywiście wewnątrz jest mapa, spis osób i słowniczek dla młodszych czytelników. Jednak najbardziej lubię zapiski w notatniku, które są drukowane na kartce w kratkę, ręcznym pismem i ze skreśleniami.

Ocena: 4,75/5 gwiazdek

Na tytuł najbrzydszej okładki tego miesiąca zasługuje „Kes”. Dawno nie widziałam tak odpychającej oprawy, na której są bure esy-floresy. Dodatkowo w miejscu gdzie jest opis są kreski, które zasłaniają napisy.

Ocena: 0/5 gwiazdek

„George” ma białą okładkę, czego bardzo nie lubię, ponieważ książki wtedy łatwo się brudzą. Oprócz tego ma tylko duży kolorowy napis i małą głowę bohatera. Nie przepadam za tak minimalistycznymi okładkami, szczególnie, że jest to książka dla dzieci.

Ocena: 4/5 gwiazdek

Na okładce „Siedmiu mężów Evelyn Hugo” jest zdjęcie z zielonkawym filtrem, do tego złote napisy, a na brzegu kwiaty. Ten motyw potem pojawiał się również wewnątrz. Moją uwagę najbardziej przykuły fragmenty stylizowane na teksty z plotkarskich magazynów. Akurat okładka nie jest w moim guście i mam wrażenie, że dzieje się na niej za dużo, ale brzeg zdecydowanie przyciąga wzrok.

Ocena: 4,75/5 gwiazdek

„Beach read” jest najładniej i najdokładniej wydaną książką w czerwcu. Mam wrażenie, że wydawnictwo kobiece stanie się niedługo jednym z moich ulubionych wydawnictw, ale tylko patrząc na okładki. Znowu pojawia się powtarzający się motyw, jakim jest ręcznik kobiety z okładki, niespodziewanie jest też w środku, nie tylko na brzegu. Jedyne do czego mogę się przyczepić to „mejl”. Powtarza się to coraz częściej w książkach i zastanawiam się czy nie będzie to niedługo upowszechniona forma.

Ocena: 5/5 gwiazdek

Nienawidzę czytać lektur z wydawnictwa Greg, ale w bibliotece nie było innego wydania „Chłopów”, dlatego pożyczyłam takie. Nigdy nie rozumiem czemu „czcionka ułatwiająca czytanie” jest trzy razy mniejsza od tej normalnej. Jeszcze te interpretacje z boku i wyróżniony tekst, gdzie jest coś trudniejszego/ ważniejszego. Nic bardziej mnie nie denerwuje, jak robienie idioty z czytelnika.

Ocena: 1/5 gwiazdek

29 maja 2021

Książki Miesiąca - maj 2021 r.

           Ile książek udało Wam się przeczytać w maju? Mnie niespodziewanie siedem. :0

Ten miesiąc zaczęłam od „Klary” Izy Kuny, której okładka jest bardzo graficzna, a rysunki mają ostre kreski, przeważa na niej biel i czerń, ale są też amarantowe elementy. Dawno nie czytałam książki o tak małej objętości, która by miała twardą oprawę. Niestety wewnątrz książka nie prezentuje się najładniej.

Ocena: 3,5/5 gwiazdek

Kolejną książką była „Lalka i perła” Olgi Tokarczuk, ale czytałam ją w formie elektronicznej.

W „Rządach wilków” Leigh Bardugo pokładałam wielki nadzieje, liczyłam, że tak jak pierwszy tom okaże się być okładką roku. Ale nie, niestety. Największym rozczarowaniem jest kolor okładki. Byłam przekonana, że będzie ona srebrna, ponieważ pierwszy tom był złoty, a na zdjęciach wydawało się, że ten się mieni właśnie tak srebrzyści. Okazało się jednak, że jest ona mleczno-szara. Tak samo trochę zawiodła mnie płaskorzeźba, która, jak moja przyjaciółka słusznie zauważyła, wygląda trochę jak plastik. Brzeg książek – myślałam, że przynajmniej one będą miały zachowane te same elementy, tylko w innych kolorach. Właściwie wszystko mnie zawiodło w tej okładce. Jako osobny byt jest bardzo łada, ale nie bez wad. Jednak, gdy patrzę na nią stojącą (a właściwie leżącą) na półce obok „Króla z bliznami” jest mi przykro.

Ocena: 3,5/5 gwiazdek

brzegi

„Podróż nieślubna” ma jedną z najładniejszych okładek tego miesiąca. Jest idealnie dopasowana do tematyki książki i już po jednym spojrzeniu ma się wrażenia bycia w ciepłych krajach na wakacjach. Niestety tego samego nie mogę powiedzieć o poprawnej pisowni - zauważyłam braki w przecinkach i spolszczenia takich słów jak „mail”. Zdaje sobie sprawę z tego, że nie jest to błąd, ale bardzo nie lubię takiego zabiegu.

Ocena: 4/5 gwiazdek

Zostając w klimatach ślubnych przeczytałam „Wesele”, które miałam jako lekturę. Swoje wydanie zabrałam będąc któregoś razu u babci i bardzo się z tego cieszę, ponieważ uważam, że Biblioteka Narodowa im. Ossolińskich ma najlepiej wydane lektury. Może niezbyt przyjemnie się je czyta, bo są dosyć małe, a połowę strony zazwyczaj zajmują przypisy, ale jakie przypisy. Dzięki nim o wiele łatwiej zrozumieć historię i nie trzeba przeszukiwać internetu w poszukiwania znaczenia słowa czy sprawdzenia faktu historycznego. Jedynym minusem tych starych wydań są grzbiety, które zawsze są mocno sklejone, przez co książki opornie się otwierają i łatwo łamią. Dlatego moje „Wesele” miało już taką wadę, kiedy je zabrałam.

Ocena: 4,5/5 gwiazdek

Książki wydawnictwa We Need YA zawsze są dopieszczone w każdym calu, to samo mogę powiedzieć o „Zaczytanej i bestii”. Jedyne do czego mogę się przyczepić to inny rodzaj drobin w błyszczącym tytule niż w „Geekerelli”, która należy do tej samej serii. Ale to jest już czepialstwo i doszukiwania się dziury w całym. Poza tym wszystko mi się podoba, oprawa graficzna i dobór czcionki, nawet inne drobiny, bo lubię wszystko co się mieni, niezależnie jak się opalizuje.

Ocena: 4,75/ gwiazdek

Ostatnią książką jaką przeczytałam był „Materiał na chłopaka”. Czemu gejowskie romanse (jak ja nie lubię tej nazwy) muszą mieć takie brzydkie okładki? Widać, że ilustratorzy bardzo się starają, ale nie dość, że bohaterowie zawsze stoją pokrzywieni, to jeszcze te ich twarze i miny są niepokojąco powykręcane. Chociaż w tym przypadku i tak jest lepiej niż „Red White & Royal Blue”, którego bym na pewno nie oceniła teraz tak wysoko, jak zrobiłam to wtedy.
(Czy ja mogę ją ocenić na nowo? Mogę, bo to mój blog, a to ułatwi mi ocenę „Materiału na chłopaka”.
Nowa ocena „Red White & Royal Blue”: 2,5/5 gwiazdek)
Mówiąc szczerze, patrząc na ten tytuł mam wrażenie, że koś się bardzo mocno inspirował poprzednikiem. Miałam nawet wrażenie, że ich autorem jest ta sama osoba, ale nie. Nie podoba mi się ten zabieg, odbiera to indywidualność tej książki. Już i tak są do siebie porównywane na każdym kroku. Jednak nie zmienia to faktu, że jest to lepsza „podróbka” oryginału. Tło za postaciami jest o wiele ciekawsze i bardziej nawiązujące do fabuły, nawet bohaterowie nie wyglądają AŻ tak tragicznie, z pewnością bardziej przypominają ludzi, a nie małpy (właśnie z tymi zwierzętami kojarzą mi się ilustracje bohaterów „RW&RB”, szczególnie Alex przez ciemniejszy kolor skóry i burzę brązowych loków na głowie)

Ocena: 3,5/5 gwiazdek

30 kwietnia 2021

Książki Miesiąca - kwiecień 2021 r.

          W tym miesiącu nie przeczytałam dużo książek, a tylko jedna z nich miała ładną okładkę i równie ciekawą treść. Dwie książki musiałam przeczytać w formie elektronicznej, ponieważ przez jakiś czas biblioteki były zamknięte. Była to trzecia część „Igrzysk śmierci”, Suzanne Collis, czyli „Kosogłos” i „Jaszczura” Honoriusza Balzaca”. Na szczęście już teraz można normalnie pożyczasz stamtąd książki.

Zdjęcie z Instagrama

Na okładce „Balzakiany” Jacka Dahniela jest portret Honoriusza Balzaka na tle ściany z muralami. Miało to pewnie nawiązywać do opowiadań, które podobno miały być unowocześnioną wersją „Ojca Goriot”, ale o tym będziecie mogli przeczytać już w poniedziałek. Nie przypadło mi to wydanie do gustu, zarówno kolorystyka, która wydaje się być brudna, jak i sam projekt ilustracji.

Moja ocena: 3/5 gwiazdek

Pamiętam, że czytając pierwszą część „Igrzysk śmierci” nie oceniłam jej wizualnie, bo myślałam, że zrobię, to po przeczytaniu całej serii. Jednak od tego czasu minęło prawie pół roku i ja odeszłam od formuły oceniania każdej książki. Dlatego opowiem tylko o drugim tomie. Ja pożyczyłam takie wydanie, które współgra z pierwszą częścią. Ogólnie nie są to moje ulubione książki, ale na pewno lubię powtarzający się motyw kosogłosa i kół na okładkach i w środku. Największym mankamentem są białe strony. Dobrze, że nie czytałam tych książek latem, bo wtedy zawsze światło bardzo się odbija.

Moja ocena: 4/5 gwiazdek

grzbiet

Ostatnią książką w formie papierowej w tym zestawieniu jest „Zaginiona księga bieli”. Przyznam, że mam słabość do błyszczących, a szczególnie mieniących, opalizujących się okładek. Uwielbiam moment, kiedy na grafikę pada światło i ukazuje się srebrna poświata, mogę na to patrzeć godzinami jak zahipnotyzowana. Ta książka ma również błyszczące, wypukłe litery. Na okładce tej części jest postać Magnusa, drugiego głównego bohatera tej serii. Jak moja przyjaciółka wie, ja go sobie wyobrażałam zupełnie inaczej i nadal w mojej głowie jest to raczej połączenie rzeczywistego wizerunku z tym wymyślonym przeze mnie. Dlatego, przez wzgląd na własne upodobania odejmę tej książce 0,25 gwiazdki. Po za tym jest ona czarująca i zdecydowanie mogę ją uznać za jedną z najładniejszych książek tego roku.

Moja ocena: 4,75/5 gwiazdek

02 kwietnia 2021

Książki Miesiąca - marzec 2021r.

           Mój marzec stanął pod znakiem literatury klasycznej, a dokładniej pozytywistycznej. Oczywiście nie obyło się też bez czegoś łatwiejszego; przeczytałam bardzo przyjemną książkę, która najprawdopodobniej stanie się moim tegorocznym ulubieńcem – „Poradnik dla dżentelmena o występku i cnocie”, kontynuowałam również przygodę z detektywem Mockiem.

          Połowa przeczytanych przeze mnie książek jest w formie elektronicznej, więc trzymając się starej zasady nie będę ich oceniać pod kątem wizualnym. Mimo to wspomnę ich tytuły, żeby było to porządne podsumowanie miesiąca.

Marzec zaczęłam „Ojcem Goriot” Honoriusza Balzaca, następnie przeczytałam „Łagodną” Fiodora Dostojewskiego i znów sięgnęłam po literaturę francuską, a była to „Pani Bovary” Gustava Flauberta”

Pozostając w temacie lektur, pierwszą, którą ocenię będzie „Zbrodnia i Kara” Dostojewskiego. Wydawnictwo MG wznowiło większość książek tego autora (niestety póki co bez „Łagodnej”) w jednej szacie graficznej. Każda z książek ma swój przewodni kolor, w którym jest grzbiet, tytuł oraz imię i nazwisko. Pozostałe elementy na okładce są czarno-białe. Jak na zbrodnię przystało, główną rolę gra czerwony. Nie uważam, żeby była to najpiękniej wydana powieść, jednak zdjęcie wybrane na okładkę zawsze przyciąga wzrok.

Ocena: 4,5/5 gwiazdki

Bardziej kolorową i błyszczącą pozycją jest „Poradnik dla dżentelmena o występku i cnocie”. Oczarowała mnie ta książka od samego początku. Po pierwsze, tymi mieniącymi literami, ponieważ wcześniej widziałam ją tylko na zdjęciach i nie zdawałam sobie z tego sprawy. Później zachwycałam się świeżym kolorem grzbietu. No powiedzcie mi, czy on nie przywodzi na myśl wakacji? Jeszcze w połączeniu z tym żółtym, uwielbiam gdy łączone są przeciwstawne kolory. Dodatkowo ten malutki stateczek, który nawiązuje do grand toure, które obywa Hrabia z okładkowego zdjęcia. Do tej pory nie miałam na swojej półce książki, która by się tak rzucała w oczy. Potem okazało się, że ma ona też mapę, a nawet dwie. Nie są one rzeczywiste, tylko takie rysunkowe, ale pasuje to do stylu całej okładki. Wewnątrz książka jest podzielona na segmenty, ponieważ akcja dzieje się w paru państwach. Każdy fragment poświęcony danemu krajowi jest poprzedzony stroną z nazwą tego miejsca. Na samym końcu jest też kilka stron od autorki, która tłumaczy pewne istotne fakty z XVIII w., żeby czytelnikowi było łatwiej zrozumieć zastosowane przez nią zabiegi.

Moja ocena: 5/5 gwiazdek

cała okładka
grzbiet, na którym mam nadzieję widać stateczek
mapa

Skoro o poprzedniej tak bardzo się rozpisałam, to dla kontrastu o „Mocku” Marka Krajewskiego napisze tylko parę zdań. Dalsze losy Eberharda Mocka czytałam w tej samej szacie graficznej, dlatego o tej części mam takie samo zdanie jak o poprzedniej. Również dostanie najwyższą notę, ponieważ wydawnictwo jest konsekwentne i trzyma się wszystkim wcześniejszych zabiegów.

Moja ocena: 5/5 gwiazdek

06 marca 2021

Książki Miesiąca - luty 2021r.

           Lutym zawładnęły książki Maggie Stievfater, skończyłam serię o „Królu Kruków” i z zapartym tchem przeczytałam pierwszy tom trylogii „Śniący”. Oprócz tego zaczęłam swoją przygodę z kryminałami Marka Krajewskiego oraz sięgnęłam po gatunek, którego nie czytam.

Zdjęcie z Instagrama

          Pozostałe dwa tomy „Króla Kruków” są tak samo ładnie wydane. Ilustracje nawiązują do treści, kolorystyka też jest ładnie dobrana. Czcionka we wszystkich jest częściach jest taka sama. Seria jest utrzyma w schludny sposób i wszystkie tomy razem prezentują się spójnie, co dla mnie jest najważniejsze.

Ocena: 4,5/5 gwiazdki

          Bardzo się cieszę, że Uroboros wydając „Wezwij sokoła” pamiętał, że jest on powiązany bohaterami z poprzednią serią Maggie Stievfater i nawiązał do niej sposobem publikacji tego tytułu. Moje serce skradła ilustracja sokoła, który w swoim skrzydle ma drzewa inne ptaki z lasu, który odgrywa ważną rolę w fabule.

Ocena: 5/5 gwiazdek

          Wydawnictwo Znak w 2018 roku wznowiło serię o detektywie Eberhardzie Mocku. Tym razem na okładkach są czarno-białe ilustracje wyglądające jak ryciny, jedynym kolorystycznym akcentem jest tytuł, ramka wokół ilustracji i bok książki. Autor zwraca dużą uwagę na ewentualne niedopowiedzenia pisze o nich w posłowiu. Oprócz tego za każdym razem jak pojawia się niemiecka nazwa ulicy, to w przypisie podana jest jej współczesna nazwa.

Ocena: 5/5 gwiazdek

          „Bromance. Klub książki” zachwycił mnie swoją stokrotkową wklejką. Ilustracja na okładce też jest ładna, tylko trochę przeszkadza nienaturalny odcień pomarańczowej ręki. Niestety czcionka z wnętrza książki nie jest taka sama jak ta opisująca treść.

Ocena: 4/5 gwiazdki

02 lutego 2021

Książki Miesiąca - styczeń 2021r.

            Pierwszy post po przerobieniu oceny wizualnej na serię „Książki (wstaw nazwę aktualnego miesiąca)”. Zobaczymy co z tego wyjdzie. Mam nadzieję, że w tym odnajdę się lepiej.

          Styczeń był owocny w przeróżne tytuły. Właściwie o żadnym z ich nie mówiłam w ubiegłym miesiącu, ponieważ jeszcze nadrabiałam grudniowe zaległości. Będę je opisywać w kolejności chronologicznej i na koniec będę już dawała podsumowaną ocenę, bez rozdzielenia na dawne kategorie.

          „Lakę” Bolesława Prusa mam w wydaniu Kolorowe Klasyki, zdecydowanie była to najładniej oprawiona książka. Specjalnie kupiłam ją w twardej oprawie, żeby pasowała mi do moich ilustrowanych „Dziadów” Adama Mickiewicza. Niestety okazało się, że materiał z jakich zostały zrobione książki i tak jest trochę inny. Tak naprawdę sama ilustracja też nie należy do najbardziej urodziwych. Chociaż trzeba przyznać, że nawiązuje do treści. Jednak to co najbardziej urzeka czytelnika, to ryciny autorstwa Łukasza Ciaciucha . Niestety książka jest na papierze kredowym, nie wyobrażam sobie noszenia tej książki do szkoły.

Ocena: 4,5/5 gwiazdek

          „12 dni świąt Lily i Dasha” ma specyficzną bardzo kolorową okładkę. Zdecydowanie nie jestem fanką takich krzykliwych książek, ale trzeba przyznać, że zapada w pamięć. Wpasowuje się też w klimat pierwszej części.

Ocena: 3,5/5 gwiazdek

          Patrząc pierwszy raz na „Krainę Nocy’ Melissy Albetr byłam tak samo zachwycona tą książką. Z początku byłam pewna, że dopasowana do pierwszej części. Niestety widząc już na żywo dostrzegłam parę niedociągnięć. Potem z każdym kolejnym spojrzeniem, z przyjaciółką widziałyśmy coraz więcej elementów, które nam nie odpowiadały. Zaczynając od pstrokatej okładki. Na której jest bluszcz, błysk, mat, wiele niekoniecznie związanych z fabułą rysunków i wytłuczone ciernie. Wklejka wewnątrz też ma zupełnie inny kolor niż liście krzewu. Później okazało się też, że autorka jest napisana innym odcieniem złotego niż na „Hazel Wood”. Szkoda, że obie części nie tworzą spójnej całości.

Ocena: 3/5 gwiazdek


„Ruchomy zamek Hauru” ma jedną z najciekawszych okładek w tym zestawieniu. Można na nią patrzeć i patrzeć, a co chwilę znajduję się jakiś nowy szczegółów. Najwięcej takich detali można zauważyć już zapoznaniu się z treścią. Jakby rysownik puszczał do nas oko. Główny minus, który minus to brak skrzydełek.

Ocena: 4/5 gwiazdek

„Zbłąkanego syna” czytałam w formie ebooka, ale widziałam nie raz tę okładkę w peli barw. No nie wiem. Jakoś nie przemawiają do mnie ta fioletowa i limonkowa plama. Chociaż trzeba przyznać, że te kolory się dopełniają.

Ocena: 3,5/5 gwiazki

          W zeszłym miesiącu czytałam też dwie nowele, ale tych nie mam jak ocenić. Czytałam je na wolnych lekturach i tylko tam widziałam ich okładki, a to były jakiegoś dowolne zdjęcia zabytków.

          Ostatnie dwie książki jakie przeczytałam w styczniu to pierwsze tomy serii „Król Kruków”. Przyznam, że jak serię uwielbiam tak z okładkami mam problem. Przody i tyły są ładne. Jednak grzbiet pierwszego tomu jest prawie cały czarny a pozostałe są białe. Dodatkowo logo wydawnictwa na każdym tomie ma inny kolor.

Ocena: 4,5/5 gwiazdek


07 stycznia 2021

najgorsze książki i rozczarowania 2020 r.

  Na początku nie zakładałam, że będę dzielić się moimi najgorszymi książkami i rozczarowaniami. Nie widziałam sensu spisywania w jednym miejscu, według mnie, słabych pozycji. W końcu jak to się mówi; nie ważne co mówią ważne, że mówią, dlatego i tak zrobiłabym szum i nagłośniła te tytuły. Potem jednak stwierdziła, że w ten sposób mogę przecież zniechęcić do sięgnięcia po nie. Zachęciła mnie też do tego moja ostatnia klapa 2020 r. i zapewne o niej będzie tutaj najwięcej. Ogólnie nie ma ich stosukowo bardzo dużo, bo zazwyczaj udaje mi się trafić w mój gust. Z pewnością te przedstawione przeze mnie nie są szkodliwe, po prostu coś mi w nich nie pasowało.

Zaczynając od początku, w lutym przeczytałam „Najdziksze serca” Jamesa Olivera Curwooda. Było to moje pierwsze spotkanie z taką czystą powieścią przygodową. Niestety ta książka jak na razie zniechęciła mnie do sięgnięcia po kolejne z tego gatunku. Moim zdaniem miała ona pewne absurdy, miejscami była nudna, a jedyne co mnie się w miarę podobało to wątek romantyczny, a to chyba nie o to chodzi w literaturze przygodowej.

Gdzieś w lipcu zaczęłam "Dyskretny urok Fenet Branca" Jamesa Hamiltona – Patersona, ale porzuciłam ją już po pierwszych rozdziałach. Właściwie nigdy nie zdarza się, że zostawiam książki, ale to było straszne. Nie byłam wstanie czytać dalej tej komedii. Tam nic nie było śmieszne i niczego nie byłam się wstanie dowiedzieć o bohaterach. Chyba, że to co jedli…

„Przeklęte miasto”, Ellerego Queena z tego co pamiętam nie zaintrygowało mnie tak jak kryminał powinien. Bohaterowie byli płascy, przestrzeń nie wykreowana. Wszystko tak dosyć po łepkach napisane.

„Księga Kłamstw” Terri Terry napisała swoich bohaterów w bardzo dziecinny sposób, tak jakby ta książka była kierowana do mniej więcej 10-latków, ale pewne problemy z jakimi się ci bohaterowie zmagali były już pisane pod 13+ - latków. Dlatego nikt nie byłby zadowolony po przeczytaniu tej książki.

Oh, pamiętam, że w październiku z polecenia mojej polonistki przeczytałam całego „Fausta”. Jeśli interesują Was moje rozważania na temat wpływu języka jakim jest napisana historia na przyjemność z czytania, to kliknijcie tutaj. Ja napiszę tylko tyle, Pani naopowiadała mi o niesamowitych przygodach i „psikusach” jakie robił Faust z Mefistofelesem, a dostałam dosyć powolną akcje z mało zabawnymi żartami jakie robił główny bohater.

Z jednej strony chcę tutaj umieścić „Gwiazdę Szeryfa” z drugiej strony nie jestem pewna, ponieważ mniej więcej połowa, ¾ była całkiem niezłe. Może w takim razie póki co poczekam i w recenzji, która powinna pojawić się na końcu stycznia wyrażę swoją opinię.

To teraz pora zmierzyć się z tymi dwoma ostatnimi koszmarami, które wyszły spod pióra Gayle Forman. Przyznam, że romans to nie mój gatunek, miała tutaj się pojawić jeszcze jedna książka, ale doszłam do wniosku, że jedyny powód, dla którego mnie się nie podobała to właśnie gatunek.

Matko, bardzo Was przepraszam, ale nie wiem co się dzieje, że blogger ostatnio psuje jakość tych zdjęć.

Jednak „Zostań, jeśli kochasz” i „Wróć, jeśli pamiętasz” to już jest wyższa szkoła jazdy. Pierwsza część jeszcze jako tako miała sens, akcja przebiegała zgodnie z linią czasu, wszystko działo się po kolei. Problemem byli bohaterowie, którzy zostali uśmierceni zanim dobrze ich poznaliśmy, a zakończenie zamiast być ckliwe było tak słabo i nudo napisane.

            To i tak nic w porównaniu z drugą częścią, co do której mogę powiedzieć tylko jedną dobrą rzecz – rozbawi Was swoją żałosną historią do łez. Chociaż nie wiem czy to dobrze, że ckliwe historyjki o „(…) dającej wparcie rodzinie, przyjaźni, samotności i znajdowaniu swego miejsca na ziemi, o umiejętności godzenia się z przeszłością i przyjmowania tego, co nadchodzi, o potędze miłości i wyborach, których każdy z nas musi dokonać.” doprowadzają nas do śmiechu. Przy okazji, nie było nawet połowy z tego co obiecał opis wydawniczy. Był za to chaos, za szybka akcja, która miejscami nie mała sensu, brak dobrze wykreowanych bohaterów, którym dałoby się współczuć, no i śmiech, dużo śmiechu z głupoty fabuły i działań bohaterów.

01 września 2020

Wakacyjny Wrap Up

Już mamy 01.09, wakacje dobiegły końca, więc pora skonfrontować moją listę czytelniczą z początku lipca.

         W te dwa miesiące miałam przeczytać 8 książek, a łącznie udało mi się 13
i zaczęłam jeszcze jedną. Jestem tylko ciekawa, czy wywiązałam się z TBR, bo z tym różnie bywa. Poniżej znajdziecie listę tytułów, które chciałam i może przeczytałam, z krótką opinią. Jeśli będziecie chcieli o niej wiedzieć więcej to kliknijcie w link, który przeniesie Was do pełnej recenzji.

„Ostatnia godzina” Anny Bartłomiejczyk i MartyGajewskiej – specyficzny debiut młodych autorek. Pomysł był dobry, sama książka raczej średnia, a zakończenie było dosyć trudne do zrozumienia.

„Król z bliznami” Leigh Bardugo – bardzo dobra książka, moim zdaniem, najlepsza z Uniwersum Grishy.

„Czarny Świt”, ostatnia część „Żniwiarza” Pauliny Hendel – niestety wilki finał, na który czekałam nie był tak niesamowity jak oczekiwałam. Mimo to książka jako osobny twór była dobra.

„Ręka na ścianie” Maureen Johnson – książka, która trzymała mnie w napięciu i nie pozwoliła iść spać, „połknęłam” ją w jedną noc. Bardzo dobre zakończenie świetnej trylogii. Właśnie zdałam sobie sprawę, że nie pisałam o niej turaj, ani chyba na facebook' u, więc ogłaszam tutaj, koniecznie czytajcie tę serię!

„Red, White & Royal Blue” Casey McQuiston – książka dobra, ale nie tak bardzo jak o niej wszyscy mówili.

„Król Lear” William Shakespeare – jego niestety jeszcze nie przeczytałam.

„Mistrz i Małgorzata”, Michaił Bułhakow – była bardzo mądra i rozwijająca książka. Kolejna lektura do listy tych ulubionych ;-). Mimo starodawnego języka czytało się ją dosyć łatwo. Największy problem miałam z rozdziałami o Piłacie.

„Cierpienie Młodego Wertera”, Johann Wolfganga von Goethe – to na pewno nie jest moja ulubiona lektura, bardzo nudna i męcząca. Ja rozumiem, że on cierpiał
i, że to romantyzm, ale ile można, im dalej tym było tylko gorzej.

„Przeklęte miasto”, Ellery Queen – niezbyt ciekawy kryminał, nie będę do niego wracać, szczególnie, że zostawiłam go w Olsztynie :-)).

„Księga Kłamstw”, Teri Terry – autorka miała naprawdę dobry pomysł, ale wykonanie nie było najlepsze, czegoś brakowało tej książce.

„Współlokatorzy”, Beth O’ Leary – zdecydowanie książka tej wakacji. Było w niej wszystko czego na tamten czas potrzebowałam, lekki niezobowiązujący romans młodzieżowy.

„Gdyby ocean nosił twoje imię”, Tahereh Mafi – powiem, że trudno mi w skrócie powiedzieć co z tą książką, uwierzcie mi najlepiej będzie jak sięgniecie po pełną recenzję.

„Czerwony śnieg”, Ian R. McLeod – dosyć słaby horror, który był zbiorem opowiadań pewnego „potwora”.

„Czerwone Zwoje Magii”, Cassandra Clare i WesleyChu – książka w starym dobrym stylu autorki całego Uniwersum grubaśnych tomiszczy :-)).

Oprócz tego zaczęłam serię „Igrzyska Śmierci”, Suzanne Collins.

         A jak to wyglądało u Was? Jeśli robiliście listy, to wywiązaliście się z nich? Udało Wam się przeczytać więcej książek niż myśleliście, że będziecie mieć czasu?